Stijlen

Karate wordt gekenmerkt door een verscheidenheid aan stijlen. Deze stijlen zijn gebaseerd op vele aspecten, zoals de plaats van origine, de grondlegger, etc. In onderstaande tabel zijn de verschillende karatestijlen opgesomd. Klik op een karatestijl om daar meer informatie over te krijgen. Deze lijst is niet uitputtend en getracht wordt de lijst steeds aan te blijven vullen. Heeft u informatie over een stijl die niet in de lijst is opgenomen, dan kunt u ons deze informatie via email verschaffen, zodat het op de site wordt geplaatst.

Karate, een inleiding

Rond 500 A.D. bereikte Bhodidarma het hof van keizer Wu bij Chein-K'ang alwaar hij vriendelijk werd opgenomen. Uiteindelijk heeft hij het hof verlaten en is naar het noorden getrokken, naar de provincie Henan waar hij in afzondering is gegaan in de Shaolin tempel (Shorin genaamd in het Japans) om Zen te onderwijzen. Om de mediterende monniken meer energie te geven zodat ze niet in slaap zouden vallen leerde hij ze het ekikinyo, een serie van oefeningen gecombineerd met krijgskunst ter bevordering van het fysieke gestel. Het ekikinyo (beter bekend als Shorin Kempo) zou de basis worden van veel vechtkunsten ontstaan in China. Belangrijke ontwikkelingen in Shorin Kempo zijn door de jaren heen door verschillende priesters toegevoegd. Eén priester, Chiao Yuan bijvoorbeeld, coördineerde al zijn technieken nadat hij de vechtmethode van vijf beesten had bestudeerd: de tijger, het luipaard, de slang, de kraanvogel en de mythische draak.

De aspecten van karate-do

• Karate-do als lichaamsontwikkeling
• Karate-do als wedstrijdsport
• Karate-do als zelfverdediging

Karate-do als lichaamsontwikkeling
Er zijn maar weinig sporten waarbij het lichaam zo compleet getraind wordt als bij Shotokan Karate het geval is. Voor het uitvoeren van een effectieve techniek zijn snelheid, kracht, lenigheid en coördinatie belangrijk. Daarnaast spelen concentratie- en reactievermogen een niet te onderschatten rol. Het spreekt dan ook voor zich dat in het karate de linker en de rechterzijde evenveel geoefend worden. Iedere techniek wordt zowel links als rechts getraind. Dit levert niet alleen een enorm voordeel op wanneer men zich moet verdedigen tegen een aanvaller (tweemaal zoveel mogelijkheden om af te weren en iets terug te doen), maar heeft tevens een positieve invloed op de gezondheid. Rugklachten, bijvoorbeeld, kunnen ontstaan doordat een zijde van het lichaam beter ontwikkeld is dan de andere zijde, waardoor het lichaam als het ware 'krom' getrokken wordt. Door ook de 'zwakke' zijde te oefenen kunnen deze klachten voorkomen of verholpen worden. Dit is slechts een voorbeeld, maar onderzoeken hebben inmiddels uitgewezen dat karate een gunstige werking kan hebben op mensen met leerproblemen, oogafwijkingen, evenwichtsstoornissen enzovoorts. Het is dan ook niet verwonderlijk dat op sommige scholen karate al opgenomen wordt in het pakket lichamelijke opvoeding. Het is overigens wel zo, dat je uitstekend karate kunt beoefenen zonder ooit aan wedstrijden deel te nemen. De meeste mensen gaan karate doen voor hun gezondheid, als ontspanning of om zichzelf te leren verdedigen. Een kleine groep heeft daarnaast belangstelling om actief aan wedstrijdsport te gaan doen.

Karate-do als wedstrijdsport
De laatste jaren komt karate als wedstrijdsport steeds meer in de belangstelling te staan. Vele kampioenschappen en toernooien worden georganiseerd. Er is zowel het vrije gevecht (Kumite) als het zonder tegenstander tonen van een aantal opeenvolgende technieken (Kata).

Karate-do als zelfverdediging
Sommigen denken dat na tien lessen drie tegenstanders gelijktijdig kunnen worden neergeslagen. Afhankelijk van de kwaliteit van de tegenstanders zal dit in de meeste gevallen echt niet lukken. Pas na langdurig trainen zal het Shotokan Karate zich bewijzen als een van de beste vormen van zelfverdediging. Behendigheid en techniek staan voorop, zodat iedereen die van nature geen krachtpatser is, haar of zijn woordje mee kan spreken.

• Taiko, december 1994, 14e jaargang, no51: "Shotokan karate: kime met controle", door Henk Zondervan.